ਇਹ ਜਵਾਬ ਸੋਜ਼ ਵਾਲੇ ਗਠੀਏ, ਗਾਊਟ ਅਤੇ ਓਸਟੀਓਆਰਥਰਾਈਟਿਸ ਉੱਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਲਾਗੂ ਹਨ। ਤੁਹਾਡੇ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਖੁਰਾਕ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਾਰਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਜਿਵੇਂ ਗੁਰਦੇ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਜਾਂ ਸ਼ੂਗਰ — ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੋ।
ਦਹੀਂ, ਪਨੀਰ ਅਤੇ ਦੁੱਧ ਗਠੀਆ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਨਹੀਂ। ਦੁੱਧ-ਦਹੀਂ ਸੋਜ਼ (inflammation) ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਦਹੀਂ, ਪਨੀਰ ਜਾਂ ਦੁੱਧ ਦਾ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸੋਜ਼ ਜਾਂ ਰੂਮੈਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ ਦੇ ਵਧਣ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਬੰਧ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਸਾਡੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਦੁੱਧ-ਦਹੀਂ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਰੋਤ ਹਨ — ਅਤੇ ਗਠੀਏ ਵਿੱਚ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਲੋੜ ਘੱਟ ਨਹੀਂ, ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਿਮਾਰੀ ਅਤੇ ਸਟੀਰੌਇਡ ਦੋਵੇਂ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਾਊਟ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਚਿਕਨਾਈ ਵਾਲਾ ਦੁੱਧ-ਦਹੀਂ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਘਟਾਉਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੈ, ਵਧਾਉਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਖਾਂਦੇ ਰਹੋ। ਜੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪੇਟ ਖਰਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਪਨੀਰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਪਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਠੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਨਾਲ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਛੱਡਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੱਡੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਨੁਕਸਾਨ ਮਾਹਵਾਰੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਟੀਰੌਇਡ ਦੀ ਗੋਲੀ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ। ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ — ਦੁੱਧ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜੀ 'ਤੇ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਅਸਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ, ਪਨੀਰ ਜਾਂ ਲੱਸੀ ਲੈਣਾ ਸਹੀ ਟੀਚਾ ਹੈ। ਜੇ ਦੁੱਧ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
ਜ਼ਮੀਨ ਹੇਠਾਂ ਉੱਗਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ (ਆਲੂ, ਪਿਆਜ਼, ਲਸਣ, ਗਾਜਰ, ਮੂਲੀ, ਚੁਕੰਦਰ) ਗਠੀਆ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ। ਸਬਜ਼ੀ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਉੱਗਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਇਸ ਦਾ ਜੋੜਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਲੈਣਾ-ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਜਾਂਚੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਆਲੂ, ਟਮਾਟਰ, ਬੈਂਗਣ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਲਾ ਮਿਰਚ ਗਠੀਆ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਇਹ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੀ। ਪਿਆਜ਼ ਅਤੇ ਲਸਣ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਹਲਕੇ ਸੋਜ਼-ਰੋਧੀ ਤੱਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਸਾਰੀਆਂ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾਓ। ਆਲੂ ਵਿੱਚ ਬਸ ਇੰਨੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਕਿ ਉਹ ਸਟਾਰਚ ਹੈ — ਭਾਰ ਲਈ ਮਾਤਰਾ ਦੇਖੋ, ਗਠੀਏ ਲਈ ਨਹੀਂ।
ਚੌਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਵਧਦਾ ਹੈ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਨਹੀਂ। ਚੌਲ ਰੋਟੀ ਵਾਂਗ ਇੱਕ ਕਾਰਬੋਹਾਈਡ੍ਰੇਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਜੋੜਾਂ ਦੀ ਸੋਜ਼ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ। ਚੌਲ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਗਠੀਆ ਕਣਕ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ। ਚੌਲਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਰੋਟੀ ਲੈਣ ਨਾਲ ਜੋੜਾਂ ਲਈ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਜੋ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਕੁੱਲ ਕੈਲੋਰੀ ਅਤੇ ਭਾਰ — ਹਰ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਕਿਲੋ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਭਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਚੌਲ ਹੋਣ ਜਾਂ ਰੋਟੀ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਚੌਲ ਪਸੰਦ ਹਨ ਤਾਂ ਖਾਓ। ਮਾਤਰਾ ਦੇਖੋ, ਅਨਾਜ ਨਹੀਂ।
ਦਾਲ, ਛੋਲੇ, ਰਾਜਮਾਂਹ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗਾਊਟ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਆਮ ਕਾਰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਰੀਜ਼ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਅਧਿਐਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪੌਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਣ ਵਾਲੇ ਪਿਊਰੀਨ (ਦਾਲਾਂ, ਫਲੀਆਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ) ਗਾਊਟ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਵਧਾਉਂਦੇ। ਜੋ ਪਿਊਰੀਨ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਉਹ ਲਾਲ ਮੀਟ, ਕਲੇਜੀ-ਗੁਰਦੇ, ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ, ਬੀਅਰ ਅਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀਆਂ ਲਈ ਦਾਲ ਅਤੇ ਫਲੀਆਂ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਹਨ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਗਾਊਟ ਜਾਂ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਵਧਿਆ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ ਦਾਲ, ਛੋਲੇ, ਰਾਜਮਾਂਹ ਖਾਂਦੇ ਰਹੋ। ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਦਾ ਟੀਚਾ ਦਵਾਈ, ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ-ਮਿੱਠੇ ਵਿੱਚ ਕਟੌਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਦਾਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।
ਖੱਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ (ਨਿੰਬੂ, ਅਚਾਰ, ਇਮਲੀ, ਆਂਵਲਾ, ਟਮਾਟਰ, ਦਹੀਂ) ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਨਹੀਂ। ਖੱਟਾਪਣ ਇੱਕ ਸੁਆਦ ਹੈ, ਸੋਜ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਨਹੀਂ। ਨਿੰਬੂ, ਆਂਵਲਾ ਅਤੇ ਟਮਾਟਰ ਵਿਟਾਮਿਨ C ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਰੋਤ ਹਨ, ਜੋ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੋੜਾਂ ਅਤੇ ਹੱਡੀ ਦਾ ਕੋਲੇਜਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅਸਲੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਮਕ ਦੀ ਹੈ: ਅਚਾਰ ਅਤੇ ਪਾਪੜ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਮਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਮਕ ਬਲੱਡ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ — ਜੋ ਸਟੀਰੌਇਡ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਨਿੰਬੂ, ਆਂਵਲਾ, ਟਮਾਟਰ ਅਤੇ ਦਹੀਂ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਖਾਓ। ਅਚਾਰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੱਖੋ — ਨਮਕ ਕਰਕੇ, ਖੱਟੇਪਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ।
ਠੰਢੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਠੰਢਾ ਪਾਣੀ, ਕੇਲਾ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦਾ ਦਹੀਂ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਖਾਣੇ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ ਦਾ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ; ਜੋ ਵੀ ਨਿਗਲਦੇ ਹੋ ਉਹ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰੀਰ ਦੇ ਤਾਪਮਾਨ 'ਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਠੰਢਾ ਮੌਸਮ ਆਕੜੇ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤਕਲੀਫ਼ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ — ਸ਼ਾਇਦ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਥੋਂ ਆਇਆ ਹੈ — ਪਰ ਉਹ ਗੱਲ ਮੌਸਮ ਦੀ ਹੈ, ਫਰਿੱਜ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਕੇਲਾ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਜੋ ਪਚੇ, ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਖਾਓ। ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿੱਘਾ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਤੁਰਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਰਹੋ।
ਆਂਡਾ ਅਤੇ ਮਾਸਾਹਾਰ ਗਠੀਆ ਕਰਦੇ ਹਨ
ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹੀ
ਆਂਡਾ ਗਠੀਆ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪੂਰਾ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਣਾ ਠੀਕ ਹੈ। ਮੀਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਥੋੜ੍ਹੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ: ਕੋਈ ਵੀ ਭੋਜਨ ਰੂਮੈਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ ਜਾਂ ਲੂਪਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ। ਪਰ ਗਾਊਟ ਵਿੱਚ ਲਾਲ ਮੀਟ, ਕਲੇਜੀ-ਗੁਰਦੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੁੰਦਰੀ ਭੋਜਨ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੌਰਾ ਲਿਆ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੀਮਤ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਆਮ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹਨ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਆਂਡਾ: ਹਾਂ। ਚਿਕਨ ਅਤੇ ਮੱਛੀ: ਹਾਂ, ਸੰਜਮ ਨਾਲ। ਲਾਲ ਮੀਟ ਅਤੇ ਕਲੇਜੀ-ਗੁਰਦੇ: ਸੀਮਤ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਗਾਊਟ ਵਿੱਚ।
ਕੀ ਗਠੀਏ ਵਿੱਚ ਕਸਰਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਹਾਂ
ਹਾਂ। ਕਸਰਤ ਇਲਾਜ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਬਚਣ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ। ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਆਕੜ ਘਟਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪੱਠੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੱਕ ਜੋੜ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਹ ਹੋਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਅਤੇ ਆਕੜਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋੜ ਨੂੰ ਆਰਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਉਦੋਂ ਦਿਓ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭੜਕਿਆ ਹੋਵੇ — ਗਰਮ, ਸੁੱਜਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦਰਦ ਵਾਲਾ — ਅਤੇ ਉਦੋਂ ਵੀ ਬਾਕੀ ਜੋੜ ਚੱਲਦੇ ਰਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਕਸਰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਦਰਦ ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਆਮ ਹੈ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਤੁਰੋ, ਸਾਈਕਲ ਚਲਾਓ, ਤੈਰੋ, ਯੋਗ ਜਾਂ ਸਧਾਰਨ ਸਟ੍ਰੈਚ ਕਰੋ — ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ। 10 ਮਿੰਟ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ ਵਧਾਓ।
ਸਹੀ ਖੁਰਾਕ ਨਾਲ ਇਕੱਲੇ ਗਠੀਆ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਕੋਈ ਵੀ ਖੁਰਾਕ ਰੂਮੈਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ, ਲੂਪਸ, ਐਂਕਿਲੋਜ਼ਿੰਗ ਸਪੌਂਡਿਲਾਈਟਿਸ ਜਾਂ ਗਾਊਟ ਨੂੰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਖੁਰਾਕ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਸਬਜ਼ੀਆਂ, ਫਲ, ਦਾਲਾਂ, ਮੇਵੇ, ਸਰ੍ਹੋਂ ਦਾ ਤੇਲ ਅਤੇ ਮੱਛੀ ਸੋਜ਼ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਰ ਘਟਾਉਣ ਨਾਲ ਗੋਡਿਆਂ 'ਤੇ ਅਸਲੀ ਭਾਰ ਘਟਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਸੋਜ਼ ਵਾਲਾ ਗਠੀਆ ਉਡੀਕ ਦੌਰਾਨ ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ — ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਲਾਜ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਲ ਭਰ ਪਰਹੇਜ਼ ਅਤੇ ਨੁਸਖ਼ੇ ਅਜ਼ਮਾਏ। ਖੁਰਾਕ ਦਵਾਈ ਦਾ ਸਾਥ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੀ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਚੰਗਾ ਖਾਓ ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਇਲਾਜ ਲਓ। ਜੇ ਕੋਈ ਸਿਰਫ਼ ਖਾਣੇ ਨਾਲ ਇਲਾਜ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਵਾਅਦਾ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ।
ਨਿੰਬੂ ਪਾਣੀ, ਐਲਕਲਾਈਨ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠਾ ਸੋਡਾ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਇਹ ਖ਼ੂਨ ਦੇ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਾਰਥਕ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਪੀਓ, ਸਰੀਰ ਖ਼ੂਨ ਦਾ pH ਇੱਕ ਤੈਅ ਪੱਧਰ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਾਦਾ ਪਾਣੀ ਗਾਊਟ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਮਦਦ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ — ਗੁਰਦੇ ਯੂਰਿਕ ਐਸਿਡ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੱਥਰੀ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਘਟਦਾ ਹੈ — ਪਰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਕਾਫ਼ੀ ਸਾਦਾ ਪਾਣੀ ਪੀਓ (ਪਿਸ਼ਾਬ ਹਲਕੇ ਰੰਗ ਦਾ ਰਹੇ)। ਮਿੱਠਾ ਸੋਡਾ ਅਤੇ ਐਲਕਲਾਈਨ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ।
ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਗੋਲੀ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਠੀਕ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ
ਅੰਸ਼ਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਹੀ
ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਹੱਡੀ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋੜਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। ਗਠੀਏ ਦੀ ਸੋਜ਼ ਜਾਂ ਗੋਡਿਆਂ ਦੀ ਘਿਸਾਈ 'ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ, ਇਸ ਲਈ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ ਦੀ ਗੋਲੀ ਜੋੜਾਂ ਦਾ ਦਰਦ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ: ਮਾਹਵਾਰੀ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਟੀਰੌਇਡ ਦੀ ਗੋਲੀ 'ਤੇ, ਵਿਟਾਮਿਨ D ਘੱਟ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਓਸਟੀਓਪੋਰੋਸਿਸ ਵਿੱਚ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਡਾਕਟਰ ਨੇ ਹੱਡੀ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਕੈਲਸ਼ੀਅਮ-ਵਿਟਾਮਿਨ D ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਤਾਂ ਲਓ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਗਠੀਏ ਦੇ ਇਲਾਜ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਾ ਰੱਖੋ।
ਘਿਓ, ਤੇਲ ਜਾਂ ਮਾਲਿਸ਼ ਨਾਲ ਗਠੀਆ ਬਾਹਰੋਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਸਹੀ ਨਹੀਂ
ਮਾਲਿਸ਼ ਅਤੇ ਗਰਮ ਤੇਲ ਆਕੜ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਚਮੜੀ 'ਤੇ ਲਾਈ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਜੋੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਸੋਜ਼ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀ, ਅਤੇ ਰੂਮੈਟਾਇਡ ਆਰਥਰਾਈਟਿਸ, ਸਪੌਂਡਿਲਾਈਟਿਸ ਜਾਂ ਗਾਊਟ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ। ਘਿਓ ਖਾਣ ਦਾ ਵੀ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ, ਬਸ ਕੈਲੋਰੀ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਹੈ। ਖ਼ਤਰਾ ਮਾਲਿਸ਼ ਤੋਂ ਨਹੀਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਹੈ ਜੋ ਇਲਾਜ-ਯੋਗ ਬਿਮਾਰੀ ਬਿਨਾਂ ਇਲਾਜ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕੀ ਕਰੀਏ: ਆਰਾਮ ਲਈ ਨਿੱਘ ਅਤੇ ਮਾਲਿਸ਼ ਕਰੋ। ਬਿਮਾਰੀ ਦਾ ਇਲਾਜ ਉਸ ਦਵਾਈ ਨਾਲ ਕਰੋ ਜੋ ਉਸ 'ਤੇ ਅਸਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।